V Home*IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenKalenderFAQZoeken

Deel | 
 

 You'll never know...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Apple

avatar

Aantal berichten : 181
Dirua : 188
Registratiedatum : 06-05-12
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland~

Character
Real name: Pomme
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: You'll never know...   wo jun 20, 2012 2:29 am

Zacht als de wind bewegen mijn poten zich door het bos heen van het Oosten. Het oosten dat toebehoorde aan de shapeshifters. Waar we bloed zweet en tranen voor hebben gegeven en waar we ontzettend trots op zijn dat we het nu hebben overwonnen. Mijn oren zijn half naar achteren gespitst om mezelf te behoeden van enig gevaar wat er mogelijk zou kunnen heersen. Mijn blauwe en groene ogen kijken strak vooruit om er voor te zorgen dat ik niet zomaar ergens tegen aan zou lopen, of nog erger tegen iemand aan zou lopen. Ik houd ervan om in mijn ninetails vorm rond te lopen, maar om nu voortdurend gezien te worden en misschien wel op gejaagd te worden is nu niet mijn idee van een dagje plezier. Bovendien ben ik vandaag niet voor niets buiten de stad te vinden, .. voor eventjes wil ik alleen zijn, hoewel ik daar normaal niet tegen kan is het nu het enige waar ik aan kan denken. De vampiers waren teruggekeerd, en dat brengt meerdere gedachtes en problemen met zich mee, om nog maar niet te praten over de slachtoffers die weer zullen gaan vallen. De afgelopen dagen heb ik enkel anderen geheeld en als ik daar niet mee bezig was, dan zat ik wel met mijn neus in de boeken om uit te zoeken hoe je iets het beste kunt helen. Even glijden mijn ogen naar de hemel toe waar ze voor een moment op gericht blijven. Waarom had ik ook alweer de rang Healer gewild? Om anderen te helpen.. Waar zij dat nooit voor mij hebben gedaan moest ik het nu wel voor hen doen. Even baar ik mijn tanden bloot, om in een iets hardere tred verder te lopen. Het bos uit en in de richting van het meer te draven.

Nog geen 300 meter voor het meer verander ik terug in mijn halve mensenvorm. Nee, ik was altijd herkenbaar aan mijn oren en een of meerdere staarten. Waarom zou ik mijn echte vorm verbergen voor anderen? Ik ben wie ik ben en het kan me niet schelen wie dat zou kunnen zien. Een glimlach siert mijn lippen wanneer ik zie dat het meer vrijwel uitgestorven is, waardoor ik voor het moment volledig alleen ben. Mijn oren schieten behoedzaam van achter naar voren om ze uiteindelijk schuin achter me te laten rusten. Ik plof neer voor het meer en staar er bedenkelijk overheen. Mijn ogen zoeken en zoeken maar kunnen niets vinden om op te blijven rusten. Maar goed ook, dat zou betekenen dat ik afleiding had van mijn gedachten en dat wilde ik nu juist niet. Ik laat mezelf achterover vallen in het hoge gras en spreid mijn armen ietsjes mijn ogen langzaam sluitend. Wat moest er nu gaan gebeuren aan die vampieren? Zal er weer een oorlog komen en zullen wij daar aan meedoen? Nog belangerijker zouden wij aan de kant van hen staan of aan de kant van de rest? Geen van beide kanten zou nog het beste zijn, maakt niet uit wie wint zolang jij maar blijft bestaan en je daar mee kunt leven. Eigenlijk, zijn we best hetzelfde, de vampiers en wij, en ergens begrijp ik precies hoe hun zich voelen. Wij hebben allebei vlees nodig, en bloed van anderen, danwel dier of mens.. Zoveel verschillen we niet van elkaar.. Ik zou bijna denken dat ze beter zijn als de elven en wizards. Die wezens die denken dat ze boven ons staan omdat ze ons gemaakt hebben. Ja, gemaakt. Ze hebben ons gemaakt en vervolgens verbannen naar niemandsland waar we mochten 'leven'. Of meer overleven, want daar was niets, geen licht en geen groen.. Enkel het geschreeuw van mijn ras die de leegte niet meer aankonden en er liever een einde aan wilden maken. Hel. Zo was het te beschrijven, en ik zou liever met de vampieren samenwerken dan weer terug gaan naar die hel. Ik glimlach lichtjes om vervolgens mijn ogen langzaam te openen. Knights zijn de enige die ik ook maar een beetje wil accepteren.. Ze zijn normaal, en denken in tegenstelling tot de elven en de wizards niet dat ze beter zijn dan anderen. Wanneer ik vanachteren een geluid hoor schrik ik op en voordat ik het zelf door heb ben ik overeind gesprongen mijn handen waar ik normaal mijn katana heb zitten. Dan pas kom ik er achter dat ik hem vandaag niet meegenomen heb en ik dus buiten mijn ninetailsvorm geen bescherming heb. Waar ik zojuist nog maar een staart had heb ik er nu al 5 en mijn oren staan gespitst op de indringer voor me. Mijn heterochromische ogen staren snijdend in die van diegene die tegenover me staat. Zonder verdere twijfel grijp ik uit mijn gewaad een kortere katana. Deze draai ik om zodat het mes naar achteren in mijn hand wijst. Mijn staarten zwiepen vervaarlijk voor ik vraag Wie ben je!? Mijn stem snijd door de scherpe wind heen terwijl ik hem of haar blijf aanstaren. Misschien is mijn reactie overdreven, maar tegenwoordig kun je niet voorzichtig genoeg zijn. Je weet maar nooit.

____________________________



You've been living in a dream, Noel. You're happy here, and you would be forever. But, I've come to take you away from it I'm sorry''
- all dreams have to end sometime.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorry_xx



Aantal berichten : 32
Dirua : 30
Registratiedatum : 05-06-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Balen, Antwerpen, België

Character
Real name: Lorry
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: Re: You'll never know...   vr jun 22, 2012 8:59 am


Met grote passen loopt ze door het bos, haar grote klauwen ploffen op de droge bodem en de bladeren die op de grond waren beland. Lyn hield er van om haar eventjes te laten gaan en gewoon in haar liger gestalte door de bossen te rennen. Ze stopt abrupt en een stille brul verlaat haar keel. Ze wist maar al te best dat het meer droog stond en dat er niks van leven was, maar daar kon ze rustig gaan liggen en denken over wat er allemaal zou komen of zou kunnen komen. De vampieren zouden een gevaar kunnen vormen of net een bescherming. Wanneer ze bij het meer komt ziet ze iemand daar zitten met katana in zijn hand. ze ontbloot haar tanden en gromt eens. Wanneer ze zijn staart ziet en zijn oren wist ze dat hij iemand van haar ras was. Ze veranderd weer in mens en begint te lachen. "Laidalyn, maar zeg maar gewoon.. Lyn" Ze zet zich naast de jongeman en de glimlach blijft op haar gezicht staan. Niet te geloven dat ze zo vijandig tegen elkaar deden terwijl ze van dezelfde soort zijn.

Ze draait haar hoofd naar boven en kijkt naar de hemel, die hemelsblauw kleurde. Deze plek was toch beter dat de levenloze plek waar de Elves en de Wizard hen hadden heen gestuurd. Ze hield van haar liger gestalte en zou er wel de hele dag in kunnen rondlopen, veel beter als zo'n een simpele tweevoeten. Maar je kon er nu eenmaal niks aan veranderen, ze was het nu eenmaal. Nou altijd als liger? Neen misschien toch maar niet.

Ze genoot van de natuur en het leven hier, ze was trots op haar volk en zou het hoe dan ook verdedigen door dik en door dun. Ze was wie ze was en niemand zou daar ooit iets aan kunnen veranderen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://passionata.actieforum.com
Apple

avatar

Aantal berichten : 181
Dirua : 188
Registratiedatum : 06-05-12
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland~

Character
Real name: Pomme
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: Re: You'll never know...   ma jun 25, 2012 12:05 pm

Ondanks het feit dat het meisje tegenover me probeert gerust te stellen vertrouw ik haar nog niet voor 100%. Waarom zou je ook in deze tijden.. Alles aan haar zei dat ze een shapeshifter was, maar ik had haar gezicht nog niet eerder gezien, en dat zei wat aangezien ik hier al jaren vertoefde. Mijn witte pluizige oren blijven attent op haar gericht wanneer ik mijn zwaard iets laat zakken en uiteindelijk weer terugstop in mijn gewaad. Mijn gele en groene ogen staren haar aan, of meer naar beneden. Ondanks het feit dat we van hetzelfde ras zijn verdien ik meer respect als haar, vanwege het verschil in rangen tussen ons beiden. Tenslotte kan ik me niet inbeelden dat zij een hogere rang heeft als apprentice, of misschien is ze zelfs nog maar een kind. Nog geen achttien jaar, daar lijkt ze me wel voldoende naief voor uiteindelijk. Een grimas verschijnt lichtjes bij haar woorden en hoewel ik nog redelijk beleefd probeer te blijven is dit niet echt terug te zien aan mijn houding. Ze stelt zich vrijwel meteen voor aan me en hoewel ik weet dat het onbeleefd is om mezelf niet terug voor te stellen, boeit me dat op dit moment maar weinig. Ze is té open, té onvoorzichtig misschien. En dat betekent enkel dat ze óf heel erg stom is en enkel van het goede in de wereld wat af weet, óf het betekend dat ze zélf slecht is en me gewoon om de tuin probeert te leiden nu. Mijn grims verbreed wat bij die gedachte terwijl mijn ogen haar volgen wanneer ze gaat zitten, op de plek waar ik zojuist zat. Langzaam en met een zwaar gevoel ga ik naast haar zitten, een van mijn oren of ogen voortdurend op haar gezicht. Een korte stilte volgt tussen ons, en terwijl zij de lucht is aan het observeren onderzoek ik vluchtig haar lichaam. Nee, geen kind meer, iets ouder als dat weet ik te vertellen aan de vormen van haar lichaam. Mijn ogen staren haar nog eventjes aan voordat ik twijfelend mijn blik van haar af haal. Laidalyn, waar kom je vandaan? Kan het zijn dat ik jou nog niet eerder ben tegen gekomen? Vraag ik met een strenge blik, mijn blik op het stille water rustend. Rustig wacht ik op haar antwoord, mijn vingers enkel centimeters van mijn katana af, mijn oren gefocused op alles rondom me heen. En toch, tenzij mijn ogen me aan het bedriegen waren, veranderde ze zojuis vanuit een soort leeuwenvorm in een mens. Dus toch een shapeshifter. Ik zucht, misschien wel iets opgelucht. Wat is het dier precies waarin je veranderd? Vraag ik met een kleine glimlach die wat waterig op mijn gezicht staat. Normaal ben ik toch niet zo ontzettend onbeleefd? Meteen vragen naar wat voor dier ze veranderd.. Soushi, je moet toch beter weten. Ondanks het feit dat ik weet dat ik fout zit, onderneem ik geen acties om het recht te zetten. Geen sorry of wat dan ook, tenslotte ben ik enkel nieuwsgierig. Om haar wat meer vertrouwen te geven besluit ik mezelf toch aan haar voor te stellen. Ik ben trouwens Miketsukami Soushi. Noem me hoe je wilt. Vertel ik haar lichtelijk somber. Ik heb niet veel contacten en heb dus geen idee hoe andere mensen me zullen noemen.. Wat zou mijn bijnaam zijn? Zal ik uberhaubt wel een bijnaam krijgen? Net zoals Lyn en Laidalyn.. Ik grimas en kijk haar met een afwachtende blik aan.

____________________________



You've been living in a dream, Noel. You're happy here, and you would be forever. But, I've come to take you away from it I'm sorry''
- all dreams have to end sometime.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: You'll never know...   

Terug naar boven Go down
 
You'll never know...
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Just Another Fairytale ::  :: ;; East :: ;; Lake of the Beasts-
Ga naar: