V Home*IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenKalenderFAQZoeken

Deel | 
 

 It's late...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
BrokenSoul

avatar

Aantal berichten : 126
Dirua : 146
Registratiedatum : 06-05-12
Woonplaats : In your shadow...

Character
Real name: Ssssecret
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: It's late...    wo mei 09, 2012 9:03 pm

Zyvar

Met een zucht leunde Zyvar naar achteren in een stoel. Hij zat met een hand in zijn haar en een vermoeide blik vulde zijn gezicht. Het was later geworden dan hij dacht. Buiten hoorde hij de harde slagen van de torenklok. Twaalf uur. Hij wist net te ontsnappen aan een vermoeide gaap en leunde met zijn elleboog op tafel, zijn hoofd ondersteunend met zijn hand. Kaarslicht verlichte op dit moment alles wat er voor hem lag. Zijn donkerblauwe ogen richten zich op het vlammetje dat heen en weer bewoog. ‘Gevaarlijk…’ mompelde hij en liet de vlam even groter worden. Hij richtte zich weer op al het papier wat er voor hem lag. Wat wilde hij hier eigenlijk mee bereiken. Met een klap sloeg hij een van de boeken dicht en gooide die de duisternis in, waar iets het boek leek op te vangen en het terug naar zijn plaats bracht. Er heerste complete stilte in de bibliotheek. De meeste studenten en kinderen waren allang weggetrokken. Geef ze ongelijk. Hij knipperde met zijn ogen om zich zelf wakker te houden en maakte zijn vinger nat om de bladzijden van een ander boek sneller om te kunnen slaan. Hij liet zijn vinger langs de regels bewegen. Niet de taal die hij gewend was en ook niet echt duidelijk geschreven, maar toch nog bes t te lezen. Hij liet zijn vinger verder glijden, maar stopte toen. Wat had hij nu eigenlijk net gelezen? Hij schudde met zijn hoofd en zuchtte. Dit werkte niet. Hij liet de boeken in een nette stapel staan en wist dat ze opgeruimd zouden worden. Een lichte grijns verscheen op zijn gezicht, toen het licht van de kaars doofde. Het was nu compleet donker in de bibliotheek, maar hij hield wel van de duisternis. Zijn donkerblauwe ogen veranderden langzaam naar felrood en leken zelfs licht te geven in het duister. Alles was nu scherp te zien en hij liet zijn blik langs alle boeken glijden en de kasten die meters hoog leken te zijn. Hij legde zijn hand op de houtendeur bij de uitgang en keek even om. Hij drukte ondertussen de deur verder open. Bij het terug naar voren kijken, bleef hij de deurkruk vasthouden en verroerde zich verder niet. Zijn felrode ogen staarden naar de schaduw die voor hem stond, binnen een paar seconden kleurden ze weer donkerblauw, wat nu bijna zwart leek. ‘Good evening.’ Zei hij rustig, maar nog niet precies wetend tegen wie sprak en wie er nog meer net als hem zo laat buiten rond zwierf.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ciara

avatar

Aantal berichten : 128
Dirua : 151
Registratiedatum : 06-05-12
Leeftijd : 22
Woonplaats : In een huis

Character
Real name: Cindy
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: Re: It's late...    za mei 12, 2012 2:46 am



Haar groene ogen waren gericht op alles wat zich om haar heen afspeelde. Altijd hield ze alles in de gaten, je kon maar nooit weten wanneer je iets kon gebruiken in je eigen voordeel. Zou het in je eigen nadeel zijn... Dan kon je beter doen alsof je het niet had gezien of het draaien zodat het wel in je eigen voordeel zou zijn. Het jonge meisje van vijftien lentes jong bewoog zich voort door de schaduwen van de nacht. Ze wilde niet gezien worden en wanneer ze het niet wilde was ze gewoon net een donkere schaduw die door niemand op viel. Haar lange blonden haren had ze in een vlecht samen gebonden zodat deze haar niet in de weg zaten tijdens het rond sluipen. Een klein, schattig, beestje volgde haar en af en toe wanneer ze het vroeg verlichtte hij haar pad.
Ze wilde dolgraag even de bibliotheek in. De hele dag had ze zich verscholen en zoals wel vaker kwam ze in de avond pas voor het eerst in beweging. Het kleine beestje dat met haar mee ging maakte een zacht geluidje en snel keek ze achterom. "Sttt! Stil Damarcus, niemand mag weten dat we hier zijn." siste ze zachtjes naar het kleine draakje. Vlug tilde ze het beestje op en zette het op har schouder neer. Zijn staart wikkelde zich zoals vertrouwd rond haar nek en ze glimlachte waarna ze het kleine hoofdje aaide. "Het is al goed. Het spijt me." fluisterde ze zachtjes waarna ze een kusje op zijn hoofdje drukte. Ze had Damarcus al vanaf zijn geboorte en het was haar enige vriend al sinds dat ze alles bewust mee kreeg. Ondanks zijn grootte had ze hem al sinds haar vijfde en nog steeds was hij bij haar en steunde hij haar.
Weer begon ze verder te lopen door de duisternis, de bibliotheek was nu heel dicht in de buurt en ze bleef even voor het indrukwekkende gebouw staan. Nog steeds kreeg ze er niet genoeg van en ze keek er even naar met een stel grote groene ogen. Snel bracht ze haar aandacht weer terug en ze sloop naar de uitgang toe. Er waren verschillende wegen waarop ze binnen kwam maar omdat het al donker was ging ze maar via een andere route naar binnen. Het meisje sloop snel verder en het beestje verlichtte hier en daar haar pad wanneer ze hem het vroeg. Ze stond voor een zware houten deur en ze wilde deze net open trekken toen iemand die al open deed. Eerst waren het een stel rode ogen die haar aanstaarde maar daarna waren het donkerblauwe ogen die net zwart leken in het vage licht. Haar groene ogen lichtte even op door de energie van het draakje dat net als haar niet meer was dan een schaduw. Ze was nog niet enorm groot, rond de 1.65 was ze en ze probeerde langs de man heen te sluipen om zo toch nog de bibliotheek binnen te gaan.


____________________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
BrokenSoul

avatar

Aantal berichten : 126
Dirua : 146
Registratiedatum : 06-05-12
Woonplaats : In your shadow...

Character
Real name: Ssssecret
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: Re: It's late...    za mei 12, 2012 4:14 am

Hij staarde de duisternis in, al waren zijn zintuigen op iets heel anders gericht. Zijn ogen bleven door de nacht glijden en bleven rusten op een plaats voor hem, waarvan hij zeker was dat daar iets stond. Hij hoorde het zachte geklop van een hart en zijn mondhoeken bewogen licht omhoog. Zijn zintuigen waren altijd al scherper geweest, dan bij anderen. Een reden daarvoor had hij nooit gegeven. Hij had nog geen enkel woord gesproken en voelde de lucht rond zich iets bewegen. Hij schatte de positie in van het gene wat bewoog. ‘One… two… three…’ mompelde hij zacht. Op dat moment leek de muur tot leven te komen, terwijl de grond hem vertelde wat er liep, door de voetstappen duidelijk zichtbaar te maken. De muur greep naar de plaats waar de laatste voetstappen zichtbaar waren, terwijl hij zelf met zijn hand in de schaduw greep en voelde hoe zijn vingers grip rond iets vonden. De muur trok zich net zo snel terug als dat het tot leven was gekomen. En hij hield het gene wat hij in zijn handen had stevig beet. Zijn ogen werden langzaam weer rood, door het gebruik van zijn magie en daarmee zag hij meteen alles duidelijk. Hij hield zijn hoofd lichtelijk schuin bij het zien van het meisje die hij vast hield en liet haar toen langzaam los. Zijn blik stond vragend. ‘Wat doet iemand als jij hier voor de bibliotheek… zo laat. En geef me eens een reden waarom je dan alsnog langs me probeerde te sluipen.’ Zijn stem klonk aardig kalm al was hij nog op zijn hoede. ‘Nou?’ even was de klank in zijn stem scherp. Zoals altijd verloor hij snel zijn geduld en kon daar gewoon niks aan doen. Hij keek het meisje recht in haar groene ogen aan en hield zijn hoofd wat schuin.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ciara

avatar

Aantal berichten : 128
Dirua : 151
Registratiedatum : 06-05-12
Leeftijd : 22
Woonplaats : In een huis

Character
Real name: Cindy
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: Re: It's late...    za mei 12, 2012 4:27 am



Het kleine meisje probeerde zo rustig mogelijk te blijven staan. Tegen haar hart mompelde ze dat het zachter moest, minder luid en dus minder opvallend. Tegen het draakje mompelde ze dat het zich moest verbergen en ze keek naar de man. Hij had haar niet goed kunnen zien omdat ze gewoon simpelweg een schaduw geweest was. Een schaduw en verder niets. Toch wist hij zeker dat ze er was en die zekerheid maakte het meisje juist weer nog zekerder van haar zaak. Hij mocht haar niet vinden, de kans dat hij het wel deed was groot maar ondanks dat hield ze er vertrouwen in dat ze het wel gemakkelijk kon redden. Zachtjes hoorde ze hem mompelen terwijl zij zelf in beweging gekomen was. Het meisje was zich er niet van bewust dat haar voetstappen zichtbaar geworden waren.
Zijn ogen waren langzaamaan weer rood geworden en ze slikte. Ze had het er op gewaagd en nu voelde ze zijn hand rond haar bovenarm sluiten. Het deed pijn zo hard als dat de man kneep in haar arm maar ze zei geen woord en bracht verder geen geluid voort. Zijn ogen hadden haar gevonden en langzaam liet hij haar nu los. Zijn blik vragend, zijn stem kalm terwijl hij haar vroeg wat ze hier zo laat deed. Ze zei nog niets, ze hoopte maar dat het draakje inmiddels al binnen was. Ze moest hem een reden geven maar in plaats daarvan kreeg ze een onschuldig lachje op haar jonge gezicht. Ze kwam weer tevoorschijn uit de schaduwen, iedereen zou haar nu kunnen zien als die het wilde. Het was duidelijk te merken dat de man op zijn hoede was voor haar, hij wist niet wat hij met haar aan moest en ergens vond ze dat ze daar gebruik van moest maken. Zijn stem werd scherper en ongeduldig terwijl hij haar dwong te spreken.
Ze was haar stem niet verloren, ze had gewoon geen zin om deze te gebruiken maar door zijn ongeduld besloot ze toch maar een rede te geven. "Ik .. Ik ben hier altijd, de meeste zien me niet maar nu moet ik snel zijn. Ik heb informatie nodig.' zei ze zachtjes tegen de man en ze keek naar de grond. Ze hield van acteren, haar hele leven acteerde het meisje al en op die manier manipuleerde ze iedereen die er vatbaar voor was. Ze gebruikte het in haar voordeel en wanneer de tijd rijp was liet ze degene vallen als een baksteen. "Laat me er alsjeblieft langs." zei ze smekend tegen de man terwijl haar ogen iets waren vergroot en er een kleine glans in te zien was. In werkelijkheid wilde ze zo veel mogelijk te weten komen, haar krachten vergroten en zo op die manier er voor zorgen dat haar draakje uiteindelijk groter zou worden en ze nog machtiger werd. Ja, voor zo'n meisje had ze veel ambitie. Ze keek naar hem op en hield de smekende blik in haar ogen. Zou hij niet toestemmen dan zou haar gedrag compleet veranderen.


____________________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
BrokenSoul

avatar

Aantal berichten : 126
Dirua : 146
Registratiedatum : 06-05-12
Woonplaats : In your shadow...

Character
Real name: Ssssecret
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: Re: It's late...    za mei 12, 2012 5:01 am

Bij het zien van haar onschuldige glimlachje, zou hij zweren dat ze anders had gekeken, maar wie was hij om daar over te spreken. Zelfs veranderde zijn emotie soms net zo snel. En waarom geen onschuldig gezicht opzetten als je gesnapt was. Hij zuchtte even van opluchting, toen ze begon te spreken, want langer wachten had hij niet aangekund. Haar stem klonk zacht en haar blik was op de grond gericht. ‘Je bent hier altijd? Je bent me hier anders nog nooit opgevallen. Niet, dat ik hier erg vaak kom.’ Hij gaf het eerlijk toe, al was hij wal altijd in deze omgeving te vinden. Hij wilde van alles op de hoogte blijven, dat was een van de redenen. Bij het horen van haar smekende stem, keek hij het meisje weer aan. Niemand had tot nu toe ooit tegen hem gesmeekt om iets. ‘Wat is er dan zo belangrijk, wat moet iemand van jou leeftijd hier nog zo laat? Eerst een goede reden, waarom ik je de bibliotheek moet in laten gaan.’ Hij meende zijn woorden, maar bewaarde al zijn kalmte. Niks liet hij zomaar gebeuren, zonder een goede reden of iets wat er in die richting kwam. Hij zag de kleine glans in haar ogen, toen ze naar hem opkeek, maar had dat vroeger al zo vaak gezien, dat hij er nu nog niks voor voelde. ‘Nee!’ sprak hij hard, maar wel zo, dat zij het enkel hard zou horen. ‘Eerst zeg je me de reden waarom.’ De toon in zijn stem was bevelend geworden. De meeste andere wizards toonden respect bij het horen van die toon, maar dat zou zeker niet voor iedereen gelden. Er waren er altijd wel een paar bij, die het probeerden te ontwijken. Hij wachtte haar reactie af. Vrijwel zeker zou die er komen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ciara

avatar

Aantal berichten : 128
Dirua : 151
Registratiedatum : 06-05-12
Leeftijd : 22
Woonplaats : In een huis

Character
Real name: Cindy
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: Re: It's late...    za mei 12, 2012 5:12 am



Ze had zo goed mogelijk gespeeld. Ze had geprobeerd hem wijs te maken dat er werkelijk iets ergs aan de hand was en dat het dringend was. Toch leek hij het niet helemaal te geloven. Ze baalde ervan en liet haar blik naar de grond gaan zodat hij niet de woede in haar blik kon zien. Volwassenen, altijd maar zeiken. Ze beet alvast op haar lip en keek toen omhoog. "Ik kom altijd s'nachts. Dan is er niemand die me ziet. Ik mag hier eigenlijk niet eens zijn maar het gaat niet goed thuis en ik moet hier iets vinden wat me kan helpen. Alstublieft laat mij door." vroeg ze nog eens smeken. Zijn stem werd hard en bevelend. Ze moest niets hebben van iemand die haar beval om iets te doen. Daar hield ze niet van, ze was niet een meisje die standaard iemand volgde. Haar blik was hard geworden door zijn stem en haar hele houding was er door veranderd. In gedachte riep ze het kleine draakje bij zich zodat ze wist waar deze zich bevond. Ergens achter in de bibliotheek bevond die zich. Hij had gevonden wat ze zocht maar het was te zwaar om mee te nemen. "Luister. Laat mij er door." zei ze toen met een totaal andere klank in haar stem. Deze stem was koud en ijzig kalm terwijl ze naar hem keek. De zielige blik was uit haar ogen en van haar gezicht verdwenen en nu lag er alleen nog maar kalmte. Ze werd langzaam weer zo donker en onzichtbaar als een schaduw waarna ze zich omdraaide en besloot via een andere route naar binnen te gaan.


____________________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
BrokenSoul

avatar

Aantal berichten : 126
Dirua : 146
Registratiedatum : 06-05-12
Woonplaats : In your shadow...

Character
Real name: Ssssecret
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: Re: It's late...    za mei 12, 2012 5:39 am


Meteen zag hij na zijn woorden de verandering in haar gezicht. Haar smekende blik, was hard geworden. Haar hele houding was zelfs veranderd. Ze vroeg hem nog eens haar door te laten, maar deze keer met een andere klank in haar stem, die hem woedend maakte vanbinnen. Hij kon rustig zijn, zolang mensen hem maar de waarheid vertelden of zijn woorden zouden accepteren. Maar deze leerling, sprak hem tegen. Ze was hier zeker niet door haar mentor hier heen gestuurd, als ze die al zou hebben. Haar stem was ijzig koud en kalm, terwijl ze hem aankeek. Hij wist, dat hij die eerdere blik van haar niet had kunnen vertrouwen en zag hoe ze zich donkerder en uiteindelijk onzichtbaar maakte. Wat een kreng, schoot er door zijn gedachten en met een klap sloeg hij de deuren van de bibliotheek dicht. Hij was zelf terug naar binnen gegaan. Het antwoord in zijn gezicht was duidelijk geweest. Een keiharde nee, maar ze had nog steeds geen duidelijke reden genoemd. Hij was er zeker van dat ze opzoek was naar iets, wat hier te vinden moest zijn. Ze zou niet gaan, tot ze het had. Het vloekte zacht en keek de bibliotheek in. Een aantal ogen openden zich in het duister achter hem. ‘Ik wil dat jullie elke hoek en daarmee elk boek in de gaten houden. Vertel me wanneer ze binnen is. Vertel me wat ze zoek. Waarom ze het zoekt, gewoon alles.’ Zijn stem was een zachte fluistering en de ogen achter zich sloten zich. Een zachte wind streek langs zijn gezicht al was hij binnen. Zwarte gedaantes uit de schaduw zelf en uit eeuwen oude boeken verdwenen de bibliotheek weer in. Zelf begon hij ook tussen een rij door te lopen. Onderweg sloeg hij een mantel om, die uit de schaduw zelf gevormd leek en hem vrijwel bijna helemaal liet verdwijnen. Midden in het gebouw bleef hij op een verhoging staan. Hij kon nu niet zijn gang gaan. Zelfs als deputy zou hij er flink van langs krijgen als hij de hele bibliotheek in een nacht zou verwoesten. Hij sloot zijn ogen en wachtte op een zacht geluid of een aanwijzing. Hij had nu al thuis kunnen zitten en kort gromde hij. Dat ging dus niet door.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ciara

avatar

Aantal berichten : 128
Dirua : 151
Registratiedatum : 06-05-12
Leeftijd : 22
Woonplaats : In een huis

Character
Real name: Cindy
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: Re: It's late...    za mei 12, 2012 6:12 am



Ze had hem boos zien worden. Misschien dat het ergens wel tot haar door drong dat er iets niet klopte verder en dat ze eerder weg moest dan verder zocht, toch ging ze. Ze had teveel op het spel gezet, teveel tijd hier in gestoken om het zomaar allemaal te laten verdwijnen door een of andere nietsnut die zich een volwassene noemde. Haar schaduw vorm was onzichtbaar in het donker en vrijwel onzichtbaar overdag. Mensen dachten altijd dat ze het dat maar voor zich gezien hadden, dat het niet echt was, dat ze het zich allemaal maar hadden ingebeeld. Al hadden ze dan wel werkelijk de schaduw van een meisje gezien, zonder het meisje zelf te zien. Ze had hem naar binnen zien stormen en hem de deuren van de bibliotheek zien dicht smijten. Hij kon niet weten dat ze vaker via de hogere gebieden naar binnen klom dan via de deuren naar binnen ging. De grootste fout die ze vannacht had gemaakt was gemakzucht geweest. Het kleine meisje kroop naar binnen. Onzichtbaar voor degene die niet wisten dat ze er was. Geruisloos liet ze zich zakken. Haar schoenen had ze buiten achter gelaten, ze wilde niet dat ook maar iets zou verraden waar ze was.
Ze bevond zich nu in een van de gangen waar ze Damarcus weer op riep. Het kleine, overdag blauwe maar in de nacht net als zijn baas, zwarte draakje was op een van de planken gaan zitten. Onder hem bevond zich een groot boek en bij het zien daar van moest ze haar hart dwingen haar niet te verraden. Eindelijk had ze het boek gevonden waar ze nu al zo lang naar gezocht had. Ze sloop in de richting van de plank, niet wetend dat ze in de gaten gehouden werd door de ogen. Die konden alles zien, zelfs al was ze onzichtbaar voor de ogen van andere heksen, die ogen zagen alles. Ze haalde het boek van de plank vandaan en ze liet Damarcus weer op haar schouder plaats nemen waarna ze hem zachtjes over het kleine hoofd aaide. "Goed gedaan." fluisterde ze zacht, zo zacht dat enkel het beestje haar zou kunnen horen. Verschrikt keek ze in het rond toen ze gefluister scheen te horen en toen bedacht ze zich weer dat de ogen er waren.
Haar kleine beetje magie was teniet gedaan. Haar schaduwvorm was al verdwenen zonder dat ze er rekening mee had gehouden. In de bibliotheek had haar magie weinig kans. Buiten had ze meer kracht dan hierbinnen. Ze mocht niet gevonden worden. Ze moest het boek meenemen. Ze probeerde uit alle macht haar vorm weer terug te krijgen maar faalde. Daarom besloot ze maar nog voorzichtiger te zijn en dan zou ze pas naar buiten kunnen gaan. Met haar ogen keek ze net rond het hoekje en daar zag ze de man staan waarna ze zich razendsnel terug trok en haar hart niet meer onder controle kon houden. Alles was goed gegaan... tot nu toe.


____________________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
BrokenSoul

avatar

Aantal berichten : 126
Dirua : 146
Registratiedatum : 06-05-12
Woonplaats : In your shadow...

Character
Real name: Ssssecret
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: Re: It's late...    zo mei 13, 2012 12:09 am

Tijdens het wachten, was hij ondertussen nieuwsgierig geworden naar het meisje. Wat zat er zo vast in haar gedachten, dat ze niet was gestopt? Wat was er zo belangrijk of waardevol in haar ogen, dat ze in de avond deze bibliotheek naar binnen wilde gaan? Stil zat hij daar over te denken, tot hij het zachte gefluister hoorde. Zachte stemmen, die in zijn oor fluisterden waar ze naar binnen was gegaan, dat ze niet alleen was gekomen en dat het om een bepaald boek ging. ‘Dus toch… een boek.’ Even grinnikte hij. Het kon ja ook bijna niet anders. Wat voor een boek, dat was de enige vraag nog, die in zijn hoofd leefde op dit moment. Waar was ze op uit? Met een ruk draaide hij zich half om, toen hij dacht iets vanuit zijn ooghoek gezien te hebben. Even sloot hij zijn ogen, hij moest haar naam weten. Dit was niet de eerste keer, dat hij haar had gezien. Af en toe had hij een glimp van haar op gevangen. Celena… was dat niet haar naam? Hij was ondertussen in beweging gekomen en besloot het rustig aan te doen. Waarom meteen zijn magie gebruiken, als ze enkel uit was op een boek? ‘Celena?’ zijn stem weergalmde door de ruimte heen. Hij had geen zin om zijn verscherpte zintuigen te gebruiken. Ergens voelde hij zich daarbij altijd rot. Toch besloot hij ze opnieuw te gebruiken. Het geklop van haar hart en haar ademhaling had hij al snel gevonden. ‘Waarom zo’n haast?’ hij vroeg het net hard genoeg, zodat ze het zou horen. ‘Laat me enkel even zien wat je mee wilt hebben…’ Tot nu toe meende hij zijn woorden nog. Als ze slim was, zou ze simpelweg gewoon even luisteren. Al was het maar voor een paar seconden. Een zucht ontsnapte uit zijn mond.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ciara

avatar

Aantal berichten : 128
Dirua : 151
Registratiedatum : 06-05-12
Leeftijd : 22
Woonplaats : In een huis

Character
Real name: Cindy
Characters:
Objects:

BerichtOnderwerp: Re: It's late...    zo mei 13, 2012 6:25 am



Ze was door haar knieën heen gezakt en zat nu op handen en knieën op de grond. Hij zou op een andere hoogte zoeken had ze een vermoedde en wanneer hij haar miste zou zij gebruik maken van de situatie. Het was een goed idee vond ze en ze keek naar haar rug waar de draak zich naar verplaatst had. Een zacht, maar geruststellend geluidje kwam uit zijn kleine bek, een geluidje dat enkel voor haar was ze horen. Nog een laatste keer aaide ze hem en daarna verdween het beestje zonder geluid in de schaduwen. Hij was altijd zwart in de nacht dus opvallen zou hij niet. Het boek zou zij meenemen en dan zouden ze weer verder gaan. Ze had het nodig voor de ruil met die handelaar. En wanneer ze zou weten wat hij ter beschikking had.... Een kleine, duistere grijns verscheen voor enkele korte seconden op haar jonge gezicht waarna ze zich weer stil hield.
De vreemde man was in beweging gekomen. Ze kon zijn voetstappen horen en bij elke keer dat deze naderde leek er een zachte schok door haar lichaam te gaan. Ze sloot haar ogen, hoopte maar dat ze haar schaduwvorm terug zou kunnen krijgen. Ze opende haar groene ogen weer en slikte bij het horen van haar eigen naam. Hoe wist hij dat? Hij kon hij haar naam weten, ze kende hem niet, had hem nooit eerder gesproken. Ze hield zich stil in een van de donkere hoeken. Ergens had ze een vermoede dat hij wist waar ze zich bevond maar toch... wanneer hij het niet wist en ze zou wegsprinten had ze geen schijn van kans. Het meisje hield zich daarom nog verborgen. Enkel luisterend naar zijn woorden waarvan ze vermoede dat die waren om haar af te leiden. Ze zou hem nooit vertellen waarom ze hier werkelijk was. Ze vertelde nooit iemand iets, wanneer ze wel iemand iets vertelde... kon diegene het vaak niet meer na vertellen. Ze hoorde hem zuchten en tijdens dat geluid kwam ze kort maar snel in beweging waardoor ze in no time in een andere hoek stond. Ze moest weer bij dat raam zien uit te komen. Zacht mompelde ze iets en toen ze het kleine beestje zag verschijnen gooide ze het boek uit het raam. Daarvoor had ze nog ergens anders een totaal ander boek heen gegooid zodat hij nooit de plof buiten zou kunnen horen.
Nu was het haar beurt om te verdwijnen. Ze klom tegen een van de muren op maar gleed uit waardoor ze met een smak op de grond terecht kwam. Zacht mompelde ze iets in zichzelf waardoor de kleine schaduw voor het raam verdween en zij, met haar handen rond haar enkel, op de grond bleef zitten, hopend dat ze niet werd gevonden.


____________________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: It's late...    

Terug naar boven Go down
 
It's late...
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Woud spreuken opzoeken.
» It’s getting late, and I; Cannot seem to find my way home tonight.
» Closed - A 'few minutes' to late.
» Late night stuDYING

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Just Another Fairytale ::  :: ;; South :: ;; The Library-
Ga naar: